Ήταν η στιγμή που ήθελα να φύγω...

Ήταν μια στιγμή σαν όλες τις άλλες. Είχε λάβει τη θέση της στην αλληλουχία του χρόνου και περίμενε υπομονετικά, ώσπου να έρθει η σειρά της να ζήσει. Έβλεπε τις στιγμές που ήταν τοποθετημένες πριν από αυτή, καθώς και αυτές πού βρίσκονταν πίσω της, και σκεφτόταν πόσο ασήμαντες είναι όλες τους μέσα στην αιωνιότητα, μέσα στον ατελείωτο δρόμο προς το έσχατο παρόν. Η καθεμιά τους είχε διάρκεια ζωής ίση με το πολύ ένα ανθρώπινο δευτερόλεπτο, μέσα στην οποία καλούταν να αποδείξει ότι μπορεί να κάνει κάτι ευρηματικό, σημαντικό και έτσι να μείνει στην ιστορία.
Δεν ήταν λίγες οι στιγμές που είχαν πετύχει αυτό το δύσκολο στόχο, και τώρα βρίσκονταν ξαπλωμένες στα βελούδινα μαξιλάρια του παρελθόντος και απολάμβαναν τις δάφνες τους. Στιγμές που κατάφεραν να αλλάξουν τον ρουν της ιστορίας, άλλες με θεμιτό και κάποιες με αθέμιτο τρόπο, όπως η ποταπή εκείνη που επέλεξε να παραμείνει ανεξίτηλη σκοτώνοντας εκατομμύρια ανθρώπους με την ατομική βόμβα στο Ναγκασάκι, ή αυτή που φιλοξένησε μέσα της τη σύγκρουση του αεροπλάνου στους δίδυμους Πύργους. Αλήθεια, ποιος θα τις ξεχάσει όλες αυτές;
Η μικρή μας στιγμή αγχωνόταν όλο και περισσότερο. Πλησίαζε επιτέλους η ώρα της! Η αλήθεια είναι πως δεν είχε σκεφτεί τι θα έκανε κατά τη διάρκεια της ζωής της, και αυτό ήταν που όλο και περισσότερο την τριβέλιζε. «Να ψάξω να βρω έναν άνθρωπο σημαντικό, και να κλείσω μέσα μου την ώρα που θα κάνει κάποια σημαντική ανακάλυψη!», σκέφτηκε δυνατά.
-Μπααα… σημαντικές ανακαλύψεις δε γίνονται πια στις μέρες μας, και αν γίνουν, αναγνωρίζονται πολύ αργότερα. Το θέμα είναι να κάνεις το «μπαμ» αμέσως!, άκουσε μια βροντερή φωνή από πίσω της. Γύρισε και αντίκρισε τη στιγμή που έκλεισε μέσα της το θάνατο εκατομμυρίων ανθρώπων και τους ακρωτηριασμούς άλλων τόσων. Ήταν μια απ’ τις στιγμές της Μικρασιατικής Καταστροφής. Την κοίταξε με τα μικρά, κίτρινα μάτια της που έλαμπαν σα φωτιές και ψιθύρισε: «Κοίτα εμάς… σκοτώθηκε τόσος κόσμος μέσα μας… μια ολόκληρη γενοκτονία στάθηκε αρκετή για να μας κρατήσει τόσα χρόνια χαραγμένες στο νου της παγκόσμιας ιστορικής πραγματικότητας και τώρα, τώρα πάνε να μας σβήσουν από τη συλλογική μνήμη. Οι επόμενες γενιές πιθανότατα δε θα γνωρίζουν τίποτα».
Η Στιγμή την κοίταξε αδιάφορα και προχώρησε μπροστά. «καλά θα κάνουν να μη σας θυμούνται, και εσάς και όλες τις όμοιες στιγμές σας! Το μόνο που κάνετε είναι να σπέρνετε τη διχόνοια στους λαούς και να…». Πριν προλάβει να ολοκληρώσει τις σκέψεις της, ένιωσε ξαφνικά ένα δυνατό άνεμο να φυσά και να την παρασέρνει. Έκλεισε τα μάτια της και, φοβισμένη καθώς ήταν άφησε τον εαυτό της ελεύθερο να μεταφερθεί. Είχε φτάσει πλέον η ώρα. Η μηχανή του σύμπαντος θα την έστελνε σε κάποιο τυχαίο τόπο πάνω στη γη, κι εκείνη έπρεπε να βάλει τα δυνατά της, να προσπαθήσει πολύ ώστε να εκμεταλευτεί στο έπακρο τις συγκηρίες που επικρατούν εκεί και να μείνει στην ιστορία.


Ένας υπόκωφος θόρυβος και γύρω μου σκοτάδι. Ανοίγω αργά τα βλέφαρά μου και αναρωτιέμαι τι συμβαίνει. Ψάχνω δίπλα μου μα εσύ πουθενά.
Γιατί, γιατί παράτησες την ουτοπία μας, ποτέ δε θα το μάθω…
Σηκώνομαι τρομαγμένος, γυμνός, ανυπεράσπιστος μέσα στο νυχτερινό κρύο του Νοέμβρη. Γυρνάω μες στο σπίτι, σε ψάχνω, δεν υπάρχεις πια. Φωνάζω, τα χάνω, ξεσπάω.
Ποτέ σου δεν πίστεψες σ’ εμένα, ποτέ δε μου έδωσες την ευκαιρία να σου αποδείξω ότι είμαι κάτι αξιόλογο που μπορεί να σταθεί στο πλάι σου.
Ούτε μια στιγμή
Δε μ’ άφησες να παίξω
Ούτε μια στιγμή
Τα χείλη μου να βρέξω.
Οι στίχοι ηχούν στο μυαλό μου σαν μπερδεμένα λόγια νηπίου. Τα άστρα κοιτούν απ’ το παράθυρο και μοιάζουν να γελούν με τον πόνο. Η νύχτα ανοίγει τις αγκαλιές της και με τυλίγει στα σκοτάδια όταν.. ένα φως λαμπυρίζει.
Πλησίασα γρήγορα, έχοντας ανάγκη από αυτή τη φωτεινή ελπίδα που θα με βγάλει απ’ το σκοτάδι. Βρήκα το μαχαίρι. Το μήνυμα ήταν σαφές. Με αυτό θα κόψω το σκοτάδι που μου έφερες στη ζωή μου, και που τώρα έχει κολλήσει πάνω της σα βδέλλα και αρνείται να φύγει χωρίς αυτή.
Λένε πως την τελευταία σου στιγμή, ολόκληρη η ζωή σου περνά σαν ταινία μπροστά απ’ τα μάτια σου. Ευτυχώς, σε εμένα δε συνέβη. Έτσι κι αλλιώς αντιπαθώ τα θρίλερ.
Η τελευταία μου στιγμή με βρήκε όρθιο στην ταράτσα της πολυκατοικίας να μπήγω στα σωθικά μου ένα κουζινομάχαιρο. Η τελευταία στιγμή της ζωής μου, ήταν και η πιο σημαντική στη ζωή μου. Ήταν η μόνη στιγμή που έκανα αυτό που πραγματικά θέλω, χωρίς την παραμικρή αμφιβολία, χωρίς τον παραμικρό δισταγμό. Κι αν είναι τόσο ασήμαντη για όλους τους άλλους, για μένα ήταν η καλύτερη.
Μακάρι κάθε στιγμή στη ζωή μου να ήταν σαν τη στιγμή του θανάτου μου.
Πόσο δε θα είχα υποφέρει.

«Μαμά πεινάω…»

Μια φράση που έχουν ξεστομίσει πολλάκις αι γενναιαί πάσαι των Ελλήνων. Έκφραση ενδεικτική του ζωτικού ρόλου της μητέρας στην ανατροφή των παιδιών. Στη μάνα στρέφονται τα μικρά παιδιά όταν είναι πεινασμένα, όχι μόνο στο γένος των ανθρώπων αλλά και σε όλα τα έμβια όντα, από τον ελέφαντα της Νότιας Αφρικής ως τα παπαγαλάκια της Μαγιόρκας. Κάτι τόσο φυσικό, τόσο δεδομένο.
Ο άνθρωπος, βέβαια, είναι από τη φύση του έλλογο ον, εξ’ ου και αναζητά πάντα το διαφορετικό, την καινοτομία. Έτσι κι εδώ. Βλέποντας την εμμονή όλων των αντιπροσώπων του έμβιου βασιλείου στην ανάγκη για τροφή, αποφάσισε να προχωρήσει στην καταστολή της. Το αποτέλεσμα;
Anorexia nervosa. Μια από τις αρρώστιες του δυτικού, ανεπτυγμένου κόσμου. Εκεί που ο πολιτισμός έχει κάνει άλματα, εκεί που οι κοινωνίες έχουν εξασφαλίσει πληθώρα αγαθών και οι ιατρικές επιστήμες δεν αφήνουν τον άνθρωπο αβοήθητο ούτε στο παραμικρό βηχαλάκι, εκεί έχει δημιουργηθεί η νέα μεγάλη απειλή, αυτή της αρρώστιας την οποία προκαλούν ψυχολογικά αίτια.
Ανοίγω περιοδικά μόδας, διαβάζω τηλεόραση, ενημερώνομαι. Βλέπω γύρω μου, παρατηρώ τα παιδιά με τα οποία συναναστρέφομαι. Αγόρια και κορίτσια. Τα περισσότερα κορίτσια είναι υπερβολικά αδύνατα. Όσα είναι κανονικά, θεωρούν εαυτόν χοντρόν. Όσα είναι πράγματι χοντρά, παρουσιάζουν συμπεριφορές εσωστρεφείς, καλύπτουν το σώμα τους φορώντας μαύρα φαρδιά ρούχα και έχουν δυσκολία να εκφράσουν σωματικά τα συναισθήματά τους. Σαν ένα συναίσθημα ένοχής να έχει ζωγραφιστεί στο πρόσωπό τους. Μια ενοχή που δεν ξεπλήρωσαν ακόμα, για τα περιττά κιλά που έχουν…
Στα αγόρια η κατάσταση φαντάζει πιο ελεγχόμενη, καθ’ ότι το επιβληθέν καταναλωτικό πρότυπο θέλει τον άντρα όχι ανορεξικά αδύνατο αλλά καλογυμνασμένο. Σίγουρα πιο υγιές, αναμφισβήτητα λιγότερο επιβλαβές. Κι εδώ όμως υπάρχουν τα άκρα. Φίλοι που κάνουν ενέσεις στα μπράτσα τους για να φουσκώσουν ή τρώνε σοκολάτες εμπλουτισμένες με πρωτεϊνη για να πρηστούν οι μύες.
Βλέποντάς τα όλα αυτά, δύο είναι οι κυρίαρχες σκέψεις μου.
1) Γιατί;
2) Εγώ προς τα πού οδεύω;
Κάπως έτσι αντιλαμβάνεσαι, ακόμα και αν ο ίδιος είσαι έφηβος και σε ενοχλεί όταν σου το λένε, ότι πράγματι οι νέοι είμαστε πολύ πιο ευάλωτοι και εύκολα θύματα της διαφήμισης. Μιας διαφήμισης που δρα απευθείας στο υποσυνείδητο, το δονεί με εκατοντάδες μηνύματα σε μηδενικό χρόνο, το συγκλονίζει… Πότε να προλάβεις να αντιδράσεις; Τύπος, τηλεοράσεις, μαγαζιά ρούχων, όλα μοιάζουν μια τεράστια καλοστημένη συνομωσία που θέλει να σε κάνει να πιστέψεις ότι, όταν η ζυγαριά σου δείξει 75 αντί για 69 κιλά, παύεις να είσαι επιθυμητός, ερωτεύσιμος, sexy. Όλοι μαζί, λοιπόν, στη λούμπα. Αυτή τη στιγμή, σχεδόν όλες μου οι φίλες είναι σε δίαιτα. Κορίτσια νέα, όμορφα, μοδάτα, που όμως «θέλουν να χάσουν μερικά κιλά ακόμα». Μία από αυτές λιποθύμησε πριν λίγες μέρες από αδυναμία. «Τρώω!» είναι η μόνιμη επιχειρηματολογία της στις συζητήσεις μας, και όταν οι υπόλοιποι την πιέζουν λεκτικά, ξεσπά σε κλάματα.
Έχω υπάρξει ένας μικρός τόφαλος, ένας κινούμενος μπόγος για τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου (σχεδόν τα 2/3). Έχω υποστεί ρατσισμό και κοροϊδία ουκ ολίγες φορές για τα περιττά κιλά που είχα. Έχω κλάψει κάμποσες από αυτές, σκεπτόμενος ότι ποτέ δε θα μπορέσω να κοιτάξω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και να πω «μου αρέσεις». Ίσως αυτός είναι ο λόγος που τα τελευταία 3 χρόνια προσέχω τη διατροφή μου και γυμνάζομαι. Κατάφερα να σπάσω το προσωπικό μου κατεστημένο. Συχνά αναρωτιέμαι αν είμαι θύμα κι εγώ ο ίδιος αυτής της μεγάλης προπαγάνδας που το πρωί σου διαφημίζει τους κοιλιακούς του Brad Pitt και το μεσημέρι σου πετάει στη μάπα το junk food ως καθημερινό τρόπο ζωής, έχοντας στόχο να σε αποπροσανατολίσει. Όσες φορές το σκέφτομαι, καταλήξω στο συμπέρασμα ότι ακόμα δεν έχω θυματοποιηθεί, όχι εντελώς τουλάχιστον. Υγεία και αυταρέσκεια, όπως κι αν έρχεται αυτή. Άλλαξα τον εαυτό μου, επειδή δεν τον άντεχα έτσι όπως ήταν. Επειδή μου προκαλούσε κατάθλιψη.
Ο Ολιβιέρο Τοσκάνι, γνωστός για τις ανορθόδοξες λήψεις του φωτογράφος, επέστρεψε πρόσφατα με μια σειρά διαφημιστικών φωτωγραφιών που σοκάρει. Φωτογραφίζει μια ανορεξική κοπέλα σε διάφορες στιγμές της ζωής της. Οι φωτογραφίες χρησιμοποιούνται στην καμπάνια με τίτλο «Όχι στην ανορεξία» για την προώθηση γυναικείων ρούχων. Και είναι αρκετά σοκαριστικές.
Η διαφήμιση, αιτία καθιέρωσης του ανορεξικού προτύπου για το γυναικείο σώμα, επιχειρεί τώρα να καταστείλει την κατάσταση που η ίδια δημιούργησε. Ποιος ξέρει τι μας επιφυλάσσει στο μέλλον;

Reinvention

Πάνε πολλές μέρες από την τελευταία μου δημοσίευση. Ήταν π.ε. (προ εκλογών). Στο διάστημα αυτό που μεσολάβησε, εκτός του ότι ο ελεύθερος χρόνος μου περιορίστηκε απελπιστικά πολύ και το μυαλό μου άρχισε να απασχολείται με ένα εκατομμύριο πράγματα που αρχίζουν και τελειώνουν σε δύο λέξεις (Πανελλαδικές εξετάσεις), σκεφτόμουν αρκετά συχνά αυτό το blogάκι που μου τη βάρεσε να δημιουργήσω. Δεν ήθελα να το αφήσω. Σκεφτόμουν μεταξύ άλλων, όμως, ότι ο τίτλος του το περιορίζει δραματικά. ‘Πολιτικό καφενείο’… σκεφτόμουν ότι υπό τον τίτλο αυτό μπορώ να δημοσιεύω μοναχά κείμενα σχετικά με την πολιτική επικαιρότητα της χώρας, κάτι το οποίο δε μου άρεσε. Σκέφτηκα μέχρι και να αλλάξω την επικεφαλίδα σε κάτι πιο αόριστο.
Ώσπου ήρθαν στο νου μου τα σοφά λόγια του Αριστοτέλη, ότι ο άνθρωπος είναι φύσει «ζώο πολιτικό», ή αλλιώς ότι εφ’ όσον είναι στη φύση του ανθρώπου ο σχηματισμός κοινωνιών, κάθε ενέργειά του, ακόμα και ατομική, έχει αντίκτυπο στο κοινωνικό σύνολο. Συνεπώς, πολιτική άποψη μπορεί να είναι το οτιδήποτε. Ακόμα και η φράση « ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΟΨΗ» ουσιαστικά εκφράζει μια πολιτική θέση, αυτή της απάθειας και της αφ’ υψηλού, αδιάφορης αντιμετώπισης.
Κάπου εκεί συνειδητοποίησα τη διαφορά των επιθέτων «πολιτικός» και «κομματικός». Εγώ δε θέλω ένα κομματικό blog. Θέση εδώ δεν έχει μόνο η Ντόρα, ο Γιώργος, ο Ευάγγελος ή η Παπαρήγα. Θέση έχει οτιδήποτε αφορά την κοινωνία στο σύνολό της, ως μια ενιαία και αυθύπαρκτη οντότητα. Με άλλα λόγια, εδώ μέσα χωράνε τα πάντα…

Οι δαίμονες του χρήματος

Επικοινωνία – η βασίλισσα των επιστημών, η κινητήριος δύναμη της εξέλιξης του ανθρώπινου πολιτισμού. Δίχως αυτή κατά πάσα πιθανότητα θα ζούσα σήμερα μέσα σε μια σπηλιά και θα τρεφόμουν με ζώα που θα αιχμαλώτιζα με τα χέρια μου, για να μην αναφερθώ στην αντικατάσταση του adidas t-shirt μου με τη μοναδική μόδα η οποία αναπτύχθηκε την εποχή των σπηλαίων: μια πολύ chick προβιά προβάτου, αρκούδας ή άλλου συμπαθέστατου ζωντανού. Μη γελάς, μη δυσανασχετείς. Κι εσύ στην ίδια κατάσταση μ’ εμένα θα ήσουν, αν δε σου είχαν μάθει ότι κ+α=κα και ότι ρ+ε=ρε («αλλά αυτή είναι πολύ κακιά λέξη και πιπέρι στο στόμα όταν τη λέμε», για να θυμηθώ και την ένδοξη νηπιαγωγό μου). Το σημαντικότερο πρόβλημα στις κοινωνίες του 21ου αιώνα (εκεί δεν είμαστε; Γιατί μπερδεύομαι καμιά φορά…) λένε οι ψυχολόγοι, είναι η έλλειψη επικοινωνίας με τον εαυτό μας. Το διάβασα σε ένα περιοδικό, το διάβασα σε δεύτερο, έπειτα σε τρίτο, ε, και με προκάλεσε. Σκέφτηκα «μα τόσο δύσκολο είναι να επικοινωνήσεις με τον εαυτό σου;». Αποφάσισα λοιπόν να το επιχειρήσω
Μένοντας κλεισμένος στην αβάσταχτη ελαφρότητα και την έμφυτη ανησυχία του μόνου ανθρώπου που συμπαθώ αλλά δυσκολεύομαι τόσο να αγαπήσω, με πιάνω να κάνω πάντα την πρώτη κίνηση: «Εαυτέ. Είμαστε οι δυο μας τώρα. Εγώ κι εσύ. Χωρίς μαμά, χωρίς γκόμενα, χωρίς κανέναν. Θες να επικοινωνήσουμε;». Τον κοιτάω, τον έχω μπροστά μου, τον βλέπω. Κάθε φορά που πάω μπροστά σε εκείνο το μαγικό γυαλί στο μπάνιο, βλέπω τη μορφή του – μου μοιάζει, για να μη σου πω ότι είναι φτυστός εγώ. Στην αρχή φαινόταν ωραίος τύπος. Κάθομαι λοιπόν και περιμένω να μου απαντήσει. Ένα νεύμα, ένα συνωμοτικό κλείσιμο του ματιού, μια φιλική χειρονομία, κάτι. Αλλά αυτός αρνείται πεισματικά να μου δώσει έστω ένα στοιχείο που να υποδηλώνει επικοινωνία μεταξύ μας, με αγνοεί επιδεικτικότατα. Με κοιτά ανένδοτος, αμίλητος, ακίνητος. Κι όταν η υπομονή μου εξαντληθεί και δεν αντέχω άλλο την κοπιώδη αναμονή για την απάντησή του, αρχίζει και αντιδρά με πολύ άσχημο τρόπο: με κοροϊδεύει. Κάνει ό, τι κάνω.
Αυτή είναι η μοναδική επαφή που είχα με τον εαυτό μου ως σήμερα. Α, ξέχασα και τις στιγμές που κάνουμε έρωτα. Η μοναδική στάση που κάνουμε είναι το «αυνανισμός». Εκεί εγώ περνάω πολύ καλά. Εκείνος δεν ξέρω. Δε μιλά ποτέ. Μόνο θέτει τον εαυτό του στη διάθεσή μου για να ικανοποιήσω τις εκάστοτε σεξουαλικές ορέξεις μου.
Καμιά φορά επιλέγω να κοιμηθώ. Όχι, δε μιλάω μεταφορικά. Μεταφορικά κοιμόμαστε όλοι μας τον ύπνο του δικαίου αλλά αυτό δεν είναι θέμα του παρόντος κειμένου. Επιλέγω να κλείσω τα μάτια μου και να ονειρευτώ ότι επικοινωνώ μαζί του. Ίσως, σκέφτομαι, ο εαυτός μου να είναι παγιδευμένος μέσα σε αυτό το γυαλί που υπάρχει στο μπάνιο μου, πιθανόν να τον κρατά αιχμάλωτο μια σκοτεινή δύναμη, όπως η Σαμάρα στο Ring2, και να μπορώ να επικοινωνήσω μαζί του μόνο μέσα από τα όνειρα.
Εξάλλου, το να ονειρεύεσαι είναι πολύ πιο εύκολο και πολύ πιο ανώδυνο από το να προσπαθείς.
Κοιμήθηκα, λοιπόν, για νύχτες πολλές, και μέρες. Κοιμήθηκα με ζήλο, με προθυμία, με πάθος θα έλεγα. Με απέλυσαν απ’ τη δουλειά μου επειδή αργούσα το πρωί και επειδή τις ώρες τις οποίες πληρωνόμουν για να δουλεύω, εγώ κοιμόμουν. Οι γονείς μου με απεκάλεσαν χαραμοφάη. Σιγά σιγά παροιμίες του θυμόσοφου λαού σε σεξιστική παραλλαγή (με το νου πλουταίνει ο γιος με τον ύπνο ο ακαμάτης) έγιναν κομμάτι της καθημερινότητάς μου. Ο στόχος μου όμως ήταν σαφής και κανείς δε θα στεκόταν εμπόδιο στην επίτευξή του.
Απόλυτο σκοτάδι. Απουσία ήχων. «Κουφάθηκα;» σκέφτομαι. Ταυτόχρονα, ένα μικρό φως που όλο και δυναμώνει μου δίνει την ευκαιρία να διαβάσω κάποιες ταμπέλες μπροστά μου: «Στέλεχος» έγραφε η μία. «Προς παρεγκεφαλίδα» η άλλη. Μα τι στο…
Πριν προλάβω να ολοκληρώσω το συλλογισμό μου, μες στο μυαλό μου άναψαν φώτα, φώτα που δυσκόλευαν την όρασή μου, κάνοντάς με εν δυνάμει τυφλό. Απέναντί μου, σε απόσταση δύο μέτρων, στεκόταν επιτέλους ΕΚΕΙΝΟΣ. Φτυστός με εμένα, αλλά πιο μελαμψός. Με μούσι που εγώ ποτέ δε θα άφηνα. Και με μια αγριάδα, μια γυαλάδα, μια απονιά στο βλέμμα…
Πριν προλάβω να πω τίποτα άρχισε να προχωρά προς το μέρος μου. Γρήγορα κι αποφασιστικά. Χωρίς ενδοιασμούς. Φτάνοντας μπροστά ακριβώς από τη μύτη μου, με τις καυτές ανάσες μας να κονταροχτυπιούνται, ψυθίρισε: “bikelis, it is time…”.
Σάστισα ! Για να καταλάβετε πόσο χαμένα τα είχα, πρέπει να ένιωσα όπως ο John Cohnor στον τελευταίο Terminator. Τα μάτια του έκλεισαν και το πρόσωπό του άσπρισε ολόκληρο. Μου θύμισε σκηνή από τον Εξορκιστή. Ήταν τρομακτικό. Περίμενα να ανοίξει τα μάτια του και να δω το διαβολικό κόκκινο χρώμα, ψελλίζοντας «εφιάλτης είναι, θα ξυπνήσω».
Τα μάτια του άνοιξαν και ταυτόχρονα το στόμα του άφησε μια εκκωφαντική κραυγή. Στο βλέμμα του δεν υπήρχαν κόρες. Υπήρχαν δύο μικρά σημαδάκια, που μόλις μπορούσα να διακρίνω. Ήταν το σήμα του ευρώ. Μισοφέγγαρο, με δύο οριζόντιες γραμμές στη μέση.

Άνοιξα τα μάτια μου. Πήγα να σηκωθώ σίγουρος ότι βρίσκομαι στο ασφαλές κρεβάτι μου, και αποφασισμένος, μετά από αυτό το σαχλό όνειρο, ότι τα παιχνίδια αναζήτησης του ενδότερου εαυτού μου θα λάμβαναν τέλος.
«Από σήμερα επιστρέφω στη δουλ…» ΖΝΤΟΥΠ!
Όχι στο Mega. Σε ένα γυαλί. Ένα τζάμι ήταν μπροστά μου. Ένα αδιαπέραστο τζάμι. Πίσω απ’ αυτό, μπορούσα εύκολα να διακρίνω την τουαλέτα. Αριστερά το ντους μου. Μα… κάποιος πλένει τα δόντια του στο νιπτήρα. Είναι σκυμμένος, δεν μπορώ να δω. Έχει ίδιο κούρεμα μ’ εμένα. Δίπλα απ’ την τουαλέτα πεταμένο το ΑΛΑΝΙ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟΥ, και στην πρώτη σελίδα η φωτογραφία μου. Μάλλον όχι. Η φωτογραφία του εαυτού μου στέκει άνωθεν της λεζάντας: Ο BIKELIS ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ! Μέσα στο γυαλί τα μέλη μου αδρανούν. Δε μπορώ πια να κουνηθώ.
Τι συμβαίνει;

Μήπως ονειρεύομαι ακόμα;

Μαθήματα ιστορίας

Φθινόπωρο και πρώτη μέρα στα θρανία για τους μαθητές του αμερικανικού κολεγίου. Η δασκάλα παρουσιάζει στα αμερικανάκια έναν καινούριο συμμαθητή τους, τον Ιάπωνα Σακίρο Σουζούκι (γιο του διευθυντή της Σόνυ) και το μάθημα αρχίζει με μικρές ερωτήσεις ιστορίας. «Για να δούμε λοιπόν, πόσο καλοί είστε στην αμερικανική ιστορία;» λέει η δασκάλα. «Ποιος είπε 'δώστε μου ελευθερία ή δώστε μου θάνατο';» Κάποιοι μουρμουρίζουν αλλά κανείς δεν σηκώνει το χέρι του, εκτός από τον καινούριο: «Ο Πάτρικ Χένρυ το 1775 στη Φιλαδέφεια», απαντά.«Μπράβο Σουζούκι. Και ποιος είπε: 'Κυβέρνηση του λαού, από το λαό και για το λαό';», ξαναρωτά την τάξη η δασκάλα. «Ο Αβραάμ Λίνκολν, το 1863 στο Γκέτυσμπουργκ», απαντά και πάλι ο Σουζούκι. Η δασκάλα κοιτάζει αυστηρά την τάξη και λέει: «Ντροπή σας! Ο Σουζούκι είναιγιαπωνέζος και ξέρει την αμερικανική ιστορία καλύτερα από σας!»Τη σιωπή στην τάξη σπάει μια μικρή φωνή από τα πίσω θρανία: «Ρε δεν πάτενα γαμηθείτε όλοι, μαλάκες γιαπωνέζοι!»«Ποιος το είπε αυτό;;;» ρωτάει αυστηρά η δασκάλα. Ο Σουζούκι σηκώνει το χέρι του και χωρίς να περιμένει λέει: «Ο στρατηγός Μακάρθουρ, το 1942, στη διώρυγα του Παναμά και ο Λι Ιακόκα, το 1982 στη γενική συνέλευση της Τζένεραλ Μότορς. Η τάξη βυθίζεται στη σιωπή. «Θέλω να ξεράσω», ακούγεται μια ξεψυχισμένη φωνή.> «Ποιος το είπε αυτό;;;» ξαναρωτάει με το ίδιο βλοσυρό ύφος η δασκάλα. Και ο Σουζούκι πετάγεται πάλι: «Ο Τζορτζ Μπους ο πρώτος, στον πρωθυπουργό Τανάκα κατά τη διάρκεια επίσημου δείπνου στο Τόκιο το 1991». Ένας μαθητής σηκώνεται όρθιος και ξεσπάει: «Ρε δε μας παίρνεις καμιά πίπα, λέω γω!!!» Και ο Σουζούκι, ψύχραιμα: «Μπιλ Κλίντον στη Μόνικα Λουίνσκι, το 1997, στο οβάλ γραφείο του Λευκού Οίκου». Δυο τρεις μαθητές πετάγονται και φωνάζουν: «Α γαμήσου ρε μαλακισμένο, Σουζούκι». Ατάραχος ο γιαπωνέζος: «Βαλεντίνο Ρόσι, παγκόσμιο πρωτάθλημα μοτοσικλέτας, ράλι Νότιας Αφρικής, το 2002». Κόλαση στην τάξη, οι μαθητές ουρλιάζουν και πετάνε καρέκλες, η δασκάλα έχει σωριαστεί λιπόθυμη και ξαφνικά ανοίγει η πόρτα και μπαίνει ο διευθυντής: «Ε, μα την Παναγία δεν έχω ξαναδεί τέτοιο μπουρδέλο». Και στο βάθος ακούγεται πάλι η φωνή του Σουζούκι: «Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, Κώστας Καραμανλής, το 2004, στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο της κυβέρνησής του».

Όταν ο Γιώργος μιλάει

Αποσπάσματα από τη συνέντευξη του προέδρου του ΠαΣοΚ στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του MEGA (συνώνυμο της δημοσιογραφικής αντικειμενικότητας) και στους δημοσιογράφους Ο. Τρέμη, Γ. Πρετεντέρη την Τρίτη, 4/9/07. Έτσι, για να ξεμαυρίσει λιγάκι το τοπίο.


Εγώ, δεν είμαι στην πολιτική για να γίνω πρωθυπουργός.
Αλλά; Για να γίνετε αστροναύτης;
Είμαι για να βοηθήσω τη χώρα και θα βοηθήσω τη χώρα με όποιο τρόπο μπορώ.
Κι εγώ.
Και βεβαίως, διεκδικώ την πρωθυπουργία, ακριβώς γι αυτό το λόγο.
Να τη διεκδικήσω κι εγώ δηλαδή;
Ο κόσμος ξέρει ποιος είμαι, με γνωρίζει.
Ε, 3-4 εσωκομματικά σκανδαλάκια, αλλαγή του επιθέτου μου σε Βενιζέλος και θα με μάθουνε κι εμένα στο άψε-σβήσε…
Ο ελληνικός λαός αυτή τη στιγμή, δεν μπορεί να φύγει, ή δεν μπόρεσε να φύγει – πολύ λογικό- από μια απογοήτευση και να στρέψει αμέσως την εμπιστοσύνη του στην παράταξη, που πριν από λίγα χρόνια είχε τιμωρήσει.
Δηλαδή να μη σας ψηφίσουμε;;?!
Θα το παρομοιάσω με μια σχέση ανθρώπινη.
Άντε μπας και καταλάβω τίποτα.
Μια ερωτική σχέση.
Θα χρειαστεί να ρίξουμε Χ;
Όταν απογοητεύεσαι από μια ερωτική σχέση, είναι δύσκολο την επομένη να πεις, θα ξαναρχίσω μια νέα ερωτική σχέση.
Για πες το στη Θοδωρίδου αυτό…
Και το μέλλον της χώρας είμαι σίγουρος, ο ελληνικός λαός θα το δει μέσα από τη λογική.
Εννοείται. Όπως και τόσα χρόνια. Με αυτό το διορισμό που λέγαμε κάναμε τίποτα ή…;
Γι αυτό ζητώ και πιστεύω ότι το ζητάει και ο ελληνικός λαός, και θα υποστηρίξει ο ελληνικός λαός και θα αποφασίσει ο ελληνικός λαός στις 16 Σεπτέμβρη, να αλλάξει την κυβέρνηση.
(Ασχολίαστη η τριπλή επανάληψη του ελληνικού λαού).Να την αλλάξουμε, πρόεδρε. Άντε, να το κάνουμε κι αυτό. Πάνες μόνο να μας έχετε βρει στο μέγεθος του κ. Καραμανλή.
Εγώ, θα αποδείξω την επομένη ημέρα,
Την επόμενη από τι;
όταν θα είμαι πρωθυπουργός,
α…
ότι δεν είναι απλώς ότι είμαστε καλύτεροι, γιατί καλύτεροι θα είμαστε,
αλλά;
θα είμαστε σίγουρα καλύτεροι.
Ok.
Είναι ο θάνατος του οράματος ενός λαού. Αυτό δεν το δέχομαι και είμαι σίγουρος ότι δεν το δέχεται και ο ελληνικός λαός. Και γι αυτό στις 16,θα κάνει επιλογή για μια νέα αλλαγή.
Όχι έχει δίκιο για την αλλαγή. Εγώ σκέφτομαι να κουρευτώ γουλί.
Γ. ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ: Εσείς ξέρατε ότι η κα Γεννηματά είχε κόλλημα;Είχε
ενδεχόμενο κόλλημα; Το ξέρατε.
Εμείς είχαμε τεκμηριωμένους λόγους να βάλουμε στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας την κα Γεννηματά.
Τι κάνεις,Γιώργο; Κουκιά σπέρνω. Άλλο σε ρωτάει, πρόεδρε.
Σήμερα, το ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ συμβολίζει πολλά. Συμβολίζει την προστασία του περιβάλλοντος. Είναι ο Σπύρος Κουβέλης που είναι από τη WWF. Συμβολίζει...
Δεν είναι από τη WWF. Εδώ και χρόνια δεν έχει καμία σχέση με τη WWF, απλά κάποτε είχε εργαστεί εκεί. Ας μην κομματικοποιούμε και τις ΜΚΟ. Αλήθεια, η Φωφώ τι συμβολίζει για το ψηφοδέλτιο; Είναι δυσαναπλήρωτος συμβολισμός;
Στα πλαίσια του Συντάγματος, αύριο ως κυβέρνηση, αρνείστε ότι η κα Φώφη Γεννηματά δε θα έχει κόλλημα να είναι στην κυβέρνησή μου;
Αρνούμαστε το ‘ως κυβέρνηση’ βασικά. Δευτερευόντως με την κα Φώφη φιλαράκια είστε, βρείτε τα.
Για την Βούλα Πατουλίδου θέλω να πω ότι και την αγαπώ και την τιμώ. Της πρόσφερα εκλόγιμη θέση στο Επικρατείας. Το αρνήθηκε. Τελεία και παύλα.
Άντε μην τα πάρω… (Η επιστολή της κας Πατουλίδου προς τον κο Παπανδρέου δημοσιεύτηκε στον ΕΤ της Τρίτης, 4/9. Η ίδια δηλώνει εξαπατημένη, θιγμένη και απογοητευμένη).
Αυτό το οποίο εμείς κάναμε, είναι να καταθέσουμε μια σοβαρή πρόταση για την ανασυγκρότηση όχι μόνο της Ηλείας, αλλά ολόκληρης της Πελοποννήσου, ολόκληρης της χώρας.
Καλά. Ας αρχίσουμε κάποτε από τα καμένα. Το Da Capo και ο υπόλοιπος γαλαξίας μπορεί να περιμένει λίγο.
Γ. ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ: Πρώτον πόσο θα κοστίσει και πού θα τα βρείτε κ. Πρόεδρε. (μιλώντας για το σχέδιο ανασυγκρότησης ΠΑΣΟΚ)
Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Αυτό είναι το δεύτερο. Θα σας πω γι αυτό. Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα.
Μα τι ωραία που περνάμε!
Πού θα βρούμε τα λεφτά; Πρώτα απ? όλα κ. Πρετεντέρη είμαι σίγουρος ότι και θυσία να ζητούσαμε από τον ελληνικό λαό γι αυτή την περίπτωση, δεν θα έλεγε όχι.
Ωωωχ αμάν… Και το είχα δει το όνειρο…
...η υποχρέωσή μας απέναντι στον ελληνικό λαό. Να ξέρει τι ψηφίζει και ψηφίζει μια εναλλακτική πρόταση, την πρόταση του ΠΑΣΟΚ.
Εδώ θα συμφωνήσω εν μέρει. Μακάρι το ΠΑΣΟΚ της εγκαθίδρυσης της διαφθοράς και του ρουσφετιού στην Ελλάδα της τελευταίας δεκαετίας και βάλε, να ήταν η εναλλακτική λύση. Έλα όμως που είναι το blockbuster της φετινής κινηματογραφικής σεζόν.
Δυο φωτιές δηλαδή που μπήκαν στην Πελοπόννησο, γιατί περί δυο φωτιών
επρόκειτο, δυο πυρκαγιών, ήταν και η τρίτη στον Πάρνωνα, για τρεις φωτιές…
Αστο καλό! Άναψε και τρίτη;! Εγώ πάντως στις δύο είχα μείνει. Να ‘σαι καλά ρε Τζορτζ που με ενημέρωσες.
8.000 φωτιές μπήκαν το 2002 και ξέρετε πόσα στρέμματα κάηκαν, όταν είχαμε μια πολύ καλή Πυροσβεστική; 80.000 στρέμματα.
Μόνο;! Ρε παιδιά, συμφέρει, να το αγοράσουμε!
Θα σας πω. 80.000 στρέμματα, όταν φέτος στην Πελοπόννησο μόνο δυο φωτιές ξεκίνησαν και μετά μια τρίτη και χάσαμε 2,5 εκατομμύρια στρέμματα.
Παιδιά, άμα εγώ κάψω μόνο 60.000 θα με ψηφίσετε;
Κυρία Τρέμη, το καλοκαίρι, ταυτόχρονα ξεσπάνε οι φωτιές. Και άλλες χρονιές είχαμε πολύ περισσότερες. Το 2000 νομίζω ήταν, είχαμε 13.000 φωτιές. Φέτος έχουμε 6.000. Δεν έχουμε παραπάνω φωτιές.
Μα κι εσείς, κυρία Τρέμη, πού στο καλό ζείτε; Summer in Greece, λέμε. Το καλοκαίρι έτσι είναι εδώ. Παπαπα…
Δεν αισθάνομαι καθόλου καλά για το ότι, ο κ. Καραμανλής αποδείχθηκε λίγος γι αυτή τη χώρα.
«Συγγνώμη σου ζητάω που για ‘σένα τόσο λίγος αποδείχτηκα». Ορίστε τελικά που ο Φοίβος έχει γράψει ΚΑΙ πολιτικοποιημένα σουξέ, που 10 χρόνια μετά βρίσκουν ζωντανό βιντεοκλιπ σε εικόνες από την πολιτική ζωή της χώρας (άσμα:Ασυμφωνία χαρακτήρων, Γαρμπή-Ρέμος,1997).
Μου λέγανε, πιο σκληρή κριτική, γιατί δεν κάνεις αντιπολίτευση και παρά ταύτα είπα όχι, εγώ θέλω να δώσω ευκαιρία σ αυτή την κυβέρνηση.
Ε ναι. Γιατί εκτός από «πολύς», είστε και μεγαλόψυχος. Και καλοπροαίρετος.
Εγώ έζησα τις εξορίες.
Και ο παππούς μου τις έζησε αλλά δεν το κάνει θέμα στην Τρέμη 50 χρόνια μετά.
Εγώ πολιτικοποιήθηκα από τη στιγμή που 14 χρονών, μου έβαλαν πιστόλι στο κρόταφο.
Εγώ πάλι στα 16 μου, που είδα τον πατέρα μου να δέρνει τη μάνα μου για να μην ψηφίσει ΚΚΕ.
Όταν είδα τον πατέρα μου να πηγαίνει φυλακή.
Και ο δικός μου έφαγε ένα χρόνο με αναστολή μετά το ξυλίκι. Η μαμά είχε γκόμενο δικηγόρο.
Όταν άκουσα από τον παππού μου για τη βία και τη νοθεία.
Ποια θεία;
Όταν έζησα με τους μετανάστες και τους πρόσφυγες στο εξωτερικό.
Γι΄αυτό μαρέσεις όμως. Γιατί είσαι αυτό που λέμε λαϊκό παιδί.
Μπορεί οι βίοι να είναι παράλληλοι, αλλά δεν είναι ίδιοι.
Εγώ ξέρω το άλλο του Πλούταρχου. ‘Πουθενά δε θα υπάρχω, θα ‘μαι άφαντο για σένα…’.
Η κυβέρνησή μου, θα είναι μια κυβέρνηση επιτελική με ικανά, αξιόλογα στελέχη, που συνδυάζουν και την εμπειρία και τη γνώση και το καινούριο. Και την καινοτομία και τη διάθεση για μεγάλες σοβαρές αλλαγές στην ελληνική κοινωνία και στο ελληνικό κράτος.
Όπως η Καϊλή και ο Λιάγκας να υποθέσω, ε;
Είμαι ένας ηγέτης ο οποίος δεν αρκείται σε μια αυτάρεσκη αυτοδυναμία,
Άρα θα συνεργαστείτε σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας.
αλλά είμαι υποχρεωμένος να ζητήσω από τον ελληνικό λαό μια ισχυρή πλειοψηφία.
Καλά, εμείς θα σας αγαπάμε και ας μην τη ζητήσετε!
Εγώ ζητώ ισχυρή πλειοψηφία.
Κι εγώ ζητώ ένα αεροπλανοφόρο. Αλλά η Πρωτοχρονιά αργεί ακόμα.
Ποιο γερμανικό μοντέλο; Εδώ στην Ελλάδα η Νέα Δημοκρατία, δεν έχει καμία σχέση με τη σοβαρότητα του δημοκρατικού κόμματος της Γερμανίας.
Και ο Γερμανός δεν έχει καμία σχέση με τον κάφρο Έλληνα που πετά την τσιγαρογόπα στο πεζοδρόμιο. Μας οδηγεί κάπου αυτή η σύγκριση;
Εγώ θέλω να βλέπω μπροστά. Θέλω να βλέπω μπροστά.
Καλά. Πάντως αν, ΑΝ ό μη γένοιτο έχετε κάποια δυσάρεστη έκπληξη μετά τις 16 του μήνα, περάστε για ένα δοκιμαστικό στην καινούρια διαφήμιση της WIND.

Η νιρβάνα της Φωφώς

Από παιδί που ήμουνα μου το έλεγε η μάνα μου. «Μακριά από τα ναρκωτικά, παιδί μου!»
Από την Παρασκευή, 31/08/07, οπότε και ανακοινώθηκε εκ του Αρείου Πάγου η απόφαση για το ασυμβίβαστο της υποψηφιότητας της κ. Γεννηματά στις βουλευτικές εκλογές, αναρωτιέμαι μήπως τελικά παίρνω ekstasi δίχως να το καταλάβω. Μήπως μαστουρώνω γλυκά με την κόκα μου και ζω σε μια διαρκή νιρβάνα, τη νιρβάνα της Φωφώς.
Δεν εξηγείται αλλιώς, σου λέω. Έχω παραισθήσεις, είμαι ψυχωτικός. Από το πρωί που θα ανοίξω τα ωραία μαύρα ματάκια μου ως το βράδυ που θα ξαπλώσω στο κρεβάτι μου δε βλέπω τίποτε άλλο παρά τη Φωφώκα-τη Γεννηματά καλέ! Τη βλέπω παντού. Συνέχεια. Πότε στο MEGA, πότε στον ALTER, πότε σε ραδιοφωνικές εκπομπές και άλλοτε σε εφημερίδες, η δίδα Γεννηματά ωρύεται νυχθημερόν για κάποιο, λέει, πολιτικό πραξικόπημα. Άκου, τώρα, τι σου κάνει η κόκα!
Στις προεκλογικές φαντασιώσεις που μου προσφέρουν οι εθιστικές ναρκωτικές ουσίες, η Φώφη είναι άριστη γνώστης του Νόμου. Διακεκριμένη Συνταγματολόγος τολμώ να πω. Σαν το μικρό παιδί που του στέρησαν το παιχνίδι του και τώρα το ζητά επίμονα πίσω, με ένα παράπονο στα δυο της μάτια η κόρη Γεννηματά φωτίζει τη λαμπερή αλήθεια και έχει το ελεύθερο να αμφισβητήσει ακόμα και το Σύνταγμα. Μα εννοείται.
«Είναι αυτονόητο, κ. Χατζηνικολάου! Από το άρθρο 56 του Συντάγματος εξαιρούνται οι βουλευτές επικρατείας! Δεν το αναφέρει γιατί εννοείται!» φώναζε χθες η Φωφώκα, σε μία από τις πολυάριθμες και με αύξοντα αριθμό φαντασιώσεις μου. Ευτυχώς που υπάρχει κι εκείνη, σκέφτηκα, να μας δείχνει το σωστό τρόπο ερμηνείας του νόμου.
Όλα αυτά, βέβαια, στο άρρωστο και διεστραμμένο μυαλό μου. Γιατί είπαμε, είμαι ψυχωτικός ΚΑΙ ναρκομανής.
Τι; Πώς το ξέρω;
Είναι αυτονόητο. Είναι το πιο λογικό σενάριο ανάμεσα στα δύο: ή εγώ είμαι μαστουρωμένος σχιζοφρενής ή όλα τα άνωθεν συμβαίνουν στ’ αλήθεια.

Κι όμως, η Νατέλα πονάει ακόμα…

• Σάββατο, 25 Αυγούστου 2007: Η Ελλάδα εν καμίνω, το κινητό μου εν τω μέσω ανθρωπιστικών μηνυμάτων από γνωστούς και αγνώστους που καλούν όλους μας σε ενός λεπτού σιγή ως ένδειξη λύπης για τη μεγάλη καταστροφή.

• Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2007: Η Ελλάδα εν καμίνω, η πλατεία Συντάγματος εν τω σκούρω των ρούχων χιλιάδων διαδηλωτών. Ή, όπως λένε, διαμαρτυρόμενων πολιτών.



• Δευτέρα, 3 Σεπτεμβρίου 2007: Η Ελλάδα μαύρισε, ο Παπανδρέου γιορτάζει τα γενέθλια του ΠαΣοΚ στο Ηράκλειο Κρήτης. Ενός λεπτού σιγή τηρείται από τον πρόεδρο του κόμματος και τους παρευρισκομένους ως έκφραση οδύνης για το χαμό και την καταστροφή που έπληξε τη χώρα.

Και μετά ΤΙ; Οι πολίτες και η πολιτική θρηνεί την καταστροφή. Ενός, δύο λεπτών σιγή όμως δεν είναι αρκετή για να κατευνάσει τη θλίψη των ανθρώπων που έχασαν τις περιουσίες τους, τις οικογένειές τους, τα ζώα τους, τη ζωή τους μέσα σε μια νύχτα. Ουσιαστικά αυτοί οι άνθρωποι δε δίνουν δεκάρα για τη δική μας σιγή ή για οποιουσδήποτε άλλους τρόπους εφευρίσκουμε ώστε να καλύψουμε τις όποιες ενοχές μας δημιουργούνται (εγώ τί έκανα για να βοηθήσω; Πώς! Πρώτη μούρη ήμουνα στη διαμαρτυρία στο Σύνταγμα!). Κι εγώ αναρωτιέμαι με τη σειρά μου: ενάντια σε ΤΙ, σε ΠΟΙΟΝ διαμαρτυρήθηκαν οι φίλοι μου που έσπευσαν μαζί με τόσο άλλο κόσμο να δώσουν το παρόν; Μία μαυρισμένη, σιωπηλή πλατεία Συντάγματος θεωρείται αρκετή ώστε να δώσει τέλος ή , έστω, να προβληματίσει τους οικοπεδοφάγους, τα πολιτικά κόμματα, τους Αμερικανούς ή όποια άλλη τερατώδης πολιτική συνομωσία κρύβεται πίσω από την καμένη Ελλάδα μας;
Ας μη γινόμαστε αφελείς, ας μη μένουμε παθητικοί… Ο διάβολος δεν πολεμάται με ημίμετρα, δεν φεύγει με τη σιωπή. Το κακό διώχνεται με πίστη, με αγάπη, με τελετουργικό εξορκισμού: τούτο εστί με σύστημα.
Για να μην παρεξηγηθώ: πολύ καλά κάνουν και διαμαρτύρονται όσοι διαμαρτύρονται με τις παραπάνω μεθόδους. Φοβάμαι όμως ότι θα μείνουμε σε αυτό. Φοβάμαι ότι σε 10 μήνες, σε ένα χρόνο, σε δύο, οι άνθρωποι της καταστροφής θα έχουν ξεχαστεί από τις πληγωμένες σήμερα ευαισθησίες και συνειδήσεις μας, οι οποίες πιθανότατα θα έχουν λαβωθεί από κάποια άλλη μεγάλη κρίση. Σήμερα, το Σεπτέμβριο του 2007, όλα τα ΜΜΕ ασχολούνται με το ζήτημα των πυρκαγιών εν όψει των εκλογών. Σε δύο μήνες, κάτι άλλο θα έχουν βρει και μαζί τους και όλοι εμείς, η χειραγωγούμενη μάζα. Ποιος ασχολείται σήμερα με το δράμα της Βέροιας; Γιατί δε μας νοιάζουν πια οι συγγενείς των νεκρών του αεροπλάνου της HELIOS; Άραγε αναρωτιόμαστε τι συμβαίνει στις περιοχές που επλήγησαν πριν 3 χρόνια από το τσουνάμι; Κι όμως, η Νατέλα πονάει ακόμα…
Σημασία έχει όλοι οι άνθρωποι που έδωσαν το παρόν στις διαμαρτυρίες, και ακόμα περισσότεροι, να συμμετέχουν και σε προγράμματα αναδάσωσης. Σημασία έχει η όποια κυβέρνηση προκύψει να σταθεί δίπλα στους πληγέντες και μετά τις 16/9, κατά τη διάρκεια όλης της τετραετίας. Σημασία έχει να ανακηρυχθούν αναδασωτέες ΟΛΕΣ οι εκτάσεις που καταστράφηκαν. Να γίνει δηλαδή ότι δεν έγινε με τις προηγούμενες πυρκαγιές. ΠΡΑΞΕΙΣ και όχι ανθρωπιστικά λογύδρια από αυτά που όλοι ξέρουμε λίγο-πολύ να βγάζουμε.
Τότε, ίσως πεισθώ κι εγώ ότι αξίζουμε κάτι κι εμείς σαν Έλληνες. Ίσως λησμονήσω την εικόνα ανθρώπων που πάτησαν πάνω στους πυρόπληκτους διεκδικώντας ένα επίδομα που δεν τους ανήκει. Ίσως αφήσω πίσω όλη την κοροϊδία και την κουτοπονηριά σύγχρονων παραγόντων της δημοκρατίας. Ίσως τολμήσω, δειλά-δειλά, να ονειρευτώ κι εγώ το μέλλον μου σε τούτη εδώ τη χώρα…

Η ουτοπία μου έχει πλέον καταρρεύσει

Έπεσα να κοιμηθώ το βράδυ, ποτισμένος με την αλαζονική βεβαιότητα ότι η ζωή μου βρίσκεται πλέον σε καλή τροχιά. Ότι θα ξυπνήσω και το κρεβάτι μου θα είναι στη θέση του, το γραφείο μου το ίδιο, η βιβλιοθήκη που φιλοξενεί τον Σαίξπηρ, τον Μπέκετ, τον Αριστοτέλη θα συνεχίσει να βρίσκεται εκεί, αιώνιο σπιτικό των αιωνίων δημιουργών. Ήμουν απολύτως σίγουρος ότι η γλυκιά ουτοπία μου, αποκλειστικό και ισόβιο πνευματικό δημιούργημά μου, η οποία εν έτει 2007 βρίσκεται δικαιολογημένα στα φόρτε της ένεκα της εφηβικής μου ηλικίας, θα συνέχιζε να υπάρχει ίδια και απαράλλαχτη όπως και πριν. Έχοντας όλα αυτά στον κουρασμένο μου νου, παρέδωσα το κορμί μου στα χέρια του Μορφέα.
Ξάφνου ξύπνησα. Και η χώρα μου καιγόταν. Τα πάλαι ποτέ δάση μετατράπηκαν σε ομαδικά κοιμητήρια. Οι φωνές των παιδιών στην αυλή του χωριού ηχούν σαν οιωνός θανάτου. Κραυγές, κλάματα, απόγνωση. «Σώστε μας», «είμαστε εγκλωβισμένοι», ολιγωρία κρατικού μηχανισμού. Ασύμμετρη απειλή, Πολύδωρας. Στάη, Ευαγγελάτος, Τρέμη.
Μα… αυτή είναι η χώρα μου;
Μα που πήγε ξαφνικά ο Αριστοτέλης; Πού χάθηκαν ο Μπέκετ και ο Σαίξπηρ; Γιατί ο Αριστοφάνης σιωπάει τώρα πια, και όταν μιλά, αρκείται να τραγουδά «δωσ’ μου δωσ’ μου το κορμί χιου, είμαι είμαι ο εραχτήχ χιοιυ»;
Τα βιβλία μου είναι ακόμα εκεί. Στέκουν σκονισμένα στη βιβλιοθήκη μου. Όμως ποτέ δεν μπήκα στον κόπο να τα διαβάσω. Ίσως γι’ αυτό ο Σοφοκλής, ο Αριστοτέλης, ο Πλάτωνας με κοιτούν δίχως μάτια πια, με εκδικούνται τώρα με τη μαρτυρική και αβάσταχτη σιωπή τους…
Μα… αυτή είναι η χώρα μου.
Δύο βδομάδες πριν από τις εκλογές. Πολιτικό αλισβερίσι πάνω στα απανθρακωμένα κουφάρια. Άκριτη και ανοργάνωτη σπατάλιση τριχίλιαρων. Σκληρό ροκ στα δελτία ειδήσεων.
Εμείς θα φτιάξουμε τη Νέα Ολυμπία!
Ο Έλληνας πολίτης χρειάζεται σιγουριά για την επόμενη μέρα!
Η νίκη είναι δεδομένη, κυρία Στάη μου…
Και, πίσω από όλους αυτούς, μία μάνα σφιχταγκαλιάζει τα παιδιά της. Οι καβγάδες των κομμάτων είναι υπερβολικά χαμηλόφωνοι για να ακουστούν ως την Ηλεία. Το μόνο που ακούει εκείνη η μάνα είναι οι τρεις καθαρές, αθώες ψυχές της που ικετεύουν πανικόβλητες:
«Μαμά, καίγομαι».
Μία μάνα που απλώνει τις χάρτινες φτερούγες της για να προστατεύσει ό,τι πολυτιμότερο έχει από τη χειρότερη μορφή θανάτου. Μα είναι άνθρωπος, ύλη, σάρκα. Και η σάρκα καίγεται…
Πόσα δεν μου είπαν οι πολιτικοί ηγέτες. Πόσα έκρυψαν από μένα κι από σένα και από τον Κώστα, τη Γεωργία, το Θανάση, τη Μαίρη.
Μου αρέσει η εξουσία
Μου αρέσει το χρήμα
Θέλω λεφτά. Λεφτά, λεφτά, λεφτά.
Χέστηκα για την Ελλάδα.
Νοιάζομαι μόνο για τον εαυτό μου.
Λεφτά, λεφτά, λεφτά.
Η ουτοπία μου έχει πλέον καταρρεύσει. Στον κόσμο της πολιτικής δεν υπάρχει πια εμπιστοσύνη, τους φοβάται. Δεν υπάρχει αγάπη, τη φοβούνται αυτοί. Δεν υπάρχει ανιδιοτέλεια, τη σκότωσαν. Υπάρχει η αλήθεια μου, η αλήθεια σου, η αλήθεια όλων μας. Υπάρχει ο χαλασμένος μου ύπνος. Ξύπνησα στη μέση της νύχτας από την υπερβολική ζέστη της φωτιάς που έγλυφε το μέτωπό μου. Από το βουβό κλάμα του σκονισμένου Αριστοτέλη. Από τις κραυγές της μοιραίας μάνας. Από τις φωνές των πολιτικών αρχηγών. Πόσο ουρλιάζουν όσα δεν μου είπαν…