Κι όμως, η Νατέλα πονάει ακόμα…

• Σάββατο, 25 Αυγούστου 2007: Η Ελλάδα εν καμίνω, το κινητό μου εν τω μέσω ανθρωπιστικών μηνυμάτων από γνωστούς και αγνώστους που καλούν όλους μας σε ενός λεπτού σιγή ως ένδειξη λύπης για τη μεγάλη καταστροφή.

• Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2007: Η Ελλάδα εν καμίνω, η πλατεία Συντάγματος εν τω σκούρω των ρούχων χιλιάδων διαδηλωτών. Ή, όπως λένε, διαμαρτυρόμενων πολιτών.



• Δευτέρα, 3 Σεπτεμβρίου 2007: Η Ελλάδα μαύρισε, ο Παπανδρέου γιορτάζει τα γενέθλια του ΠαΣοΚ στο Ηράκλειο Κρήτης. Ενός λεπτού σιγή τηρείται από τον πρόεδρο του κόμματος και τους παρευρισκομένους ως έκφραση οδύνης για το χαμό και την καταστροφή που έπληξε τη χώρα.

Και μετά ΤΙ; Οι πολίτες και η πολιτική θρηνεί την καταστροφή. Ενός, δύο λεπτών σιγή όμως δεν είναι αρκετή για να κατευνάσει τη θλίψη των ανθρώπων που έχασαν τις περιουσίες τους, τις οικογένειές τους, τα ζώα τους, τη ζωή τους μέσα σε μια νύχτα. Ουσιαστικά αυτοί οι άνθρωποι δε δίνουν δεκάρα για τη δική μας σιγή ή για οποιουσδήποτε άλλους τρόπους εφευρίσκουμε ώστε να καλύψουμε τις όποιες ενοχές μας δημιουργούνται (εγώ τί έκανα για να βοηθήσω; Πώς! Πρώτη μούρη ήμουνα στη διαμαρτυρία στο Σύνταγμα!). Κι εγώ αναρωτιέμαι με τη σειρά μου: ενάντια σε ΤΙ, σε ΠΟΙΟΝ διαμαρτυρήθηκαν οι φίλοι μου που έσπευσαν μαζί με τόσο άλλο κόσμο να δώσουν το παρόν; Μία μαυρισμένη, σιωπηλή πλατεία Συντάγματος θεωρείται αρκετή ώστε να δώσει τέλος ή , έστω, να προβληματίσει τους οικοπεδοφάγους, τα πολιτικά κόμματα, τους Αμερικανούς ή όποια άλλη τερατώδης πολιτική συνομωσία κρύβεται πίσω από την καμένη Ελλάδα μας;
Ας μη γινόμαστε αφελείς, ας μη μένουμε παθητικοί… Ο διάβολος δεν πολεμάται με ημίμετρα, δεν φεύγει με τη σιωπή. Το κακό διώχνεται με πίστη, με αγάπη, με τελετουργικό εξορκισμού: τούτο εστί με σύστημα.
Για να μην παρεξηγηθώ: πολύ καλά κάνουν και διαμαρτύρονται όσοι διαμαρτύρονται με τις παραπάνω μεθόδους. Φοβάμαι όμως ότι θα μείνουμε σε αυτό. Φοβάμαι ότι σε 10 μήνες, σε ένα χρόνο, σε δύο, οι άνθρωποι της καταστροφής θα έχουν ξεχαστεί από τις πληγωμένες σήμερα ευαισθησίες και συνειδήσεις μας, οι οποίες πιθανότατα θα έχουν λαβωθεί από κάποια άλλη μεγάλη κρίση. Σήμερα, το Σεπτέμβριο του 2007, όλα τα ΜΜΕ ασχολούνται με το ζήτημα των πυρκαγιών εν όψει των εκλογών. Σε δύο μήνες, κάτι άλλο θα έχουν βρει και μαζί τους και όλοι εμείς, η χειραγωγούμενη μάζα. Ποιος ασχολείται σήμερα με το δράμα της Βέροιας; Γιατί δε μας νοιάζουν πια οι συγγενείς των νεκρών του αεροπλάνου της HELIOS; Άραγε αναρωτιόμαστε τι συμβαίνει στις περιοχές που επλήγησαν πριν 3 χρόνια από το τσουνάμι; Κι όμως, η Νατέλα πονάει ακόμα…
Σημασία έχει όλοι οι άνθρωποι που έδωσαν το παρόν στις διαμαρτυρίες, και ακόμα περισσότεροι, να συμμετέχουν και σε προγράμματα αναδάσωσης. Σημασία έχει η όποια κυβέρνηση προκύψει να σταθεί δίπλα στους πληγέντες και μετά τις 16/9, κατά τη διάρκεια όλης της τετραετίας. Σημασία έχει να ανακηρυχθούν αναδασωτέες ΟΛΕΣ οι εκτάσεις που καταστράφηκαν. Να γίνει δηλαδή ότι δεν έγινε με τις προηγούμενες πυρκαγιές. ΠΡΑΞΕΙΣ και όχι ανθρωπιστικά λογύδρια από αυτά που όλοι ξέρουμε λίγο-πολύ να βγάζουμε.
Τότε, ίσως πεισθώ κι εγώ ότι αξίζουμε κάτι κι εμείς σαν Έλληνες. Ίσως λησμονήσω την εικόνα ανθρώπων που πάτησαν πάνω στους πυρόπληκτους διεκδικώντας ένα επίδομα που δεν τους ανήκει. Ίσως αφήσω πίσω όλη την κοροϊδία και την κουτοπονηριά σύγχρονων παραγόντων της δημοκρατίας. Ίσως τολμήσω, δειλά-δειλά, να ονειρευτώ κι εγώ το μέλλον μου σε τούτη εδώ τη χώρα…