Reinvention

Πάνε πολλές μέρες από την τελευταία μου δημοσίευση. Ήταν π.ε. (προ εκλογών). Στο διάστημα αυτό που μεσολάβησε, εκτός του ότι ο ελεύθερος χρόνος μου περιορίστηκε απελπιστικά πολύ και το μυαλό μου άρχισε να απασχολείται με ένα εκατομμύριο πράγματα που αρχίζουν και τελειώνουν σε δύο λέξεις (Πανελλαδικές εξετάσεις), σκεφτόμουν αρκετά συχνά αυτό το blogάκι που μου τη βάρεσε να δημιουργήσω. Δεν ήθελα να το αφήσω. Σκεφτόμουν μεταξύ άλλων, όμως, ότι ο τίτλος του το περιορίζει δραματικά. ‘Πολιτικό καφενείο’… σκεφτόμουν ότι υπό τον τίτλο αυτό μπορώ να δημοσιεύω μοναχά κείμενα σχετικά με την πολιτική επικαιρότητα της χώρας, κάτι το οποίο δε μου άρεσε. Σκέφτηκα μέχρι και να αλλάξω την επικεφαλίδα σε κάτι πιο αόριστο.
Ώσπου ήρθαν στο νου μου τα σοφά λόγια του Αριστοτέλη, ότι ο άνθρωπος είναι φύσει «ζώο πολιτικό», ή αλλιώς ότι εφ’ όσον είναι στη φύση του ανθρώπου ο σχηματισμός κοινωνιών, κάθε ενέργειά του, ακόμα και ατομική, έχει αντίκτυπο στο κοινωνικό σύνολο. Συνεπώς, πολιτική άποψη μπορεί να είναι το οτιδήποτε. Ακόμα και η φράση « ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΟΨΗ» ουσιαστικά εκφράζει μια πολιτική θέση, αυτή της απάθειας και της αφ’ υψηλού, αδιάφορης αντιμετώπισης.
Κάπου εκεί συνειδητοποίησα τη διαφορά των επιθέτων «πολιτικός» και «κομματικός». Εγώ δε θέλω ένα κομματικό blog. Θέση εδώ δεν έχει μόνο η Ντόρα, ο Γιώργος, ο Ευάγγελος ή η Παπαρήγα. Θέση έχει οτιδήποτε αφορά την κοινωνία στο σύνολό της, ως μια ενιαία και αυθύπαρκτη οντότητα. Με άλλα λόγια, εδώ μέσα χωράνε τα πάντα…