Ήταν η στιγμή που ήθελα να φύγω...

Ήταν μια στιγμή σαν όλες τις άλλες. Είχε λάβει τη θέση της στην αλληλουχία του χρόνου και περίμενε υπομονετικά, ώσπου να έρθει η σειρά της να ζήσει. Έβλεπε τις στιγμές που ήταν τοποθετημένες πριν από αυτή, καθώς και αυτές πού βρίσκονταν πίσω της, και σκεφτόταν πόσο ασήμαντες είναι όλες τους μέσα στην αιωνιότητα, μέσα στον ατελείωτο δρόμο προς το έσχατο παρόν. Η καθεμιά τους είχε διάρκεια ζωής ίση με το πολύ ένα ανθρώπινο δευτερόλεπτο, μέσα στην οποία καλούταν να αποδείξει ότι μπορεί να κάνει κάτι ευρηματικό, σημαντικό και έτσι να μείνει στην ιστορία.
Δεν ήταν λίγες οι στιγμές που είχαν πετύχει αυτό το δύσκολο στόχο, και τώρα βρίσκονταν ξαπλωμένες στα βελούδινα μαξιλάρια του παρελθόντος και απολάμβαναν τις δάφνες τους. Στιγμές που κατάφεραν να αλλάξουν τον ρουν της ιστορίας, άλλες με θεμιτό και κάποιες με αθέμιτο τρόπο, όπως η ποταπή εκείνη που επέλεξε να παραμείνει ανεξίτηλη σκοτώνοντας εκατομμύρια ανθρώπους με την ατομική βόμβα στο Ναγκασάκι, ή αυτή που φιλοξένησε μέσα της τη σύγκρουση του αεροπλάνου στους δίδυμους Πύργους. Αλήθεια, ποιος θα τις ξεχάσει όλες αυτές;
Η μικρή μας στιγμή αγχωνόταν όλο και περισσότερο. Πλησίαζε επιτέλους η ώρα της! Η αλήθεια είναι πως δεν είχε σκεφτεί τι θα έκανε κατά τη διάρκεια της ζωής της, και αυτό ήταν που όλο και περισσότερο την τριβέλιζε. «Να ψάξω να βρω έναν άνθρωπο σημαντικό, και να κλείσω μέσα μου την ώρα που θα κάνει κάποια σημαντική ανακάλυψη!», σκέφτηκε δυνατά.
-Μπααα… σημαντικές ανακαλύψεις δε γίνονται πια στις μέρες μας, και αν γίνουν, αναγνωρίζονται πολύ αργότερα. Το θέμα είναι να κάνεις το «μπαμ» αμέσως!, άκουσε μια βροντερή φωνή από πίσω της. Γύρισε και αντίκρισε τη στιγμή που έκλεισε μέσα της το θάνατο εκατομμυρίων ανθρώπων και τους ακρωτηριασμούς άλλων τόσων. Ήταν μια απ’ τις στιγμές της Μικρασιατικής Καταστροφής. Την κοίταξε με τα μικρά, κίτρινα μάτια της που έλαμπαν σα φωτιές και ψιθύρισε: «Κοίτα εμάς… σκοτώθηκε τόσος κόσμος μέσα μας… μια ολόκληρη γενοκτονία στάθηκε αρκετή για να μας κρατήσει τόσα χρόνια χαραγμένες στο νου της παγκόσμιας ιστορικής πραγματικότητας και τώρα, τώρα πάνε να μας σβήσουν από τη συλλογική μνήμη. Οι επόμενες γενιές πιθανότατα δε θα γνωρίζουν τίποτα».
Η Στιγμή την κοίταξε αδιάφορα και προχώρησε μπροστά. «καλά θα κάνουν να μη σας θυμούνται, και εσάς και όλες τις όμοιες στιγμές σας! Το μόνο που κάνετε είναι να σπέρνετε τη διχόνοια στους λαούς και να…». Πριν προλάβει να ολοκληρώσει τις σκέψεις της, ένιωσε ξαφνικά ένα δυνατό άνεμο να φυσά και να την παρασέρνει. Έκλεισε τα μάτια της και, φοβισμένη καθώς ήταν άφησε τον εαυτό της ελεύθερο να μεταφερθεί. Είχε φτάσει πλέον η ώρα. Η μηχανή του σύμπαντος θα την έστελνε σε κάποιο τυχαίο τόπο πάνω στη γη, κι εκείνη έπρεπε να βάλει τα δυνατά της, να προσπαθήσει πολύ ώστε να εκμεταλευτεί στο έπακρο τις συγκηρίες που επικρατούν εκεί και να μείνει στην ιστορία.


Ένας υπόκωφος θόρυβος και γύρω μου σκοτάδι. Ανοίγω αργά τα βλέφαρά μου και αναρωτιέμαι τι συμβαίνει. Ψάχνω δίπλα μου μα εσύ πουθενά.
Γιατί, γιατί παράτησες την ουτοπία μας, ποτέ δε θα το μάθω…
Σηκώνομαι τρομαγμένος, γυμνός, ανυπεράσπιστος μέσα στο νυχτερινό κρύο του Νοέμβρη. Γυρνάω μες στο σπίτι, σε ψάχνω, δεν υπάρχεις πια. Φωνάζω, τα χάνω, ξεσπάω.
Ποτέ σου δεν πίστεψες σ’ εμένα, ποτέ δε μου έδωσες την ευκαιρία να σου αποδείξω ότι είμαι κάτι αξιόλογο που μπορεί να σταθεί στο πλάι σου.
Ούτε μια στιγμή
Δε μ’ άφησες να παίξω
Ούτε μια στιγμή
Τα χείλη μου να βρέξω.
Οι στίχοι ηχούν στο μυαλό μου σαν μπερδεμένα λόγια νηπίου. Τα άστρα κοιτούν απ’ το παράθυρο και μοιάζουν να γελούν με τον πόνο. Η νύχτα ανοίγει τις αγκαλιές της και με τυλίγει στα σκοτάδια όταν.. ένα φως λαμπυρίζει.
Πλησίασα γρήγορα, έχοντας ανάγκη από αυτή τη φωτεινή ελπίδα που θα με βγάλει απ’ το σκοτάδι. Βρήκα το μαχαίρι. Το μήνυμα ήταν σαφές. Με αυτό θα κόψω το σκοτάδι που μου έφερες στη ζωή μου, και που τώρα έχει κολλήσει πάνω της σα βδέλλα και αρνείται να φύγει χωρίς αυτή.
Λένε πως την τελευταία σου στιγμή, ολόκληρη η ζωή σου περνά σαν ταινία μπροστά απ’ τα μάτια σου. Ευτυχώς, σε εμένα δε συνέβη. Έτσι κι αλλιώς αντιπαθώ τα θρίλερ.
Η τελευταία μου στιγμή με βρήκε όρθιο στην ταράτσα της πολυκατοικίας να μπήγω στα σωθικά μου ένα κουζινομάχαιρο. Η τελευταία στιγμή της ζωής μου, ήταν και η πιο σημαντική στη ζωή μου. Ήταν η μόνη στιγμή που έκανα αυτό που πραγματικά θέλω, χωρίς την παραμικρή αμφιβολία, χωρίς τον παραμικρό δισταγμό. Κι αν είναι τόσο ασήμαντη για όλους τους άλλους, για μένα ήταν η καλύτερη.
Μακάρι κάθε στιγμή στη ζωή μου να ήταν σαν τη στιγμή του θανάτου μου.
Πόσο δε θα είχα υποφέρει.