Ένα απιθανικομμύριο, πεντακόσια εξήντα πέντε φανταστικομύρια, διακόσιες εικοσιδύο χιλιάδες λύρες Λιμνούπολης και ένα.
Ο Σκρουτζ στέκει όρθιος μέσα στο θυσαυροφηλάκιό του, μέσα στους κόπους και το μόχθο μιας ζωής. Μόλις έχει ολοκληώσει το μέτρημα της αμύθητης περιουσίας του για ακόμη μια φορά. Ναι, είναι το πιο πλούσιο παπί του κόσμου.
Χιλιάδες μικρά παιδιά σε όλο τον κόσμο μεγαλώνουν μαζί του. Μεγαλώνουν έχοντας ως ήρωά τους ένα παπί, που τοποθετεί πάνω απ’ όλα το χρήμα ως υπέρτατη αξία και τον υλικό πλούτο ως μέσο κοινωνικής αποδοχής και καταξίωσης. Ο άκρατος καπιταλισμός της εποχής μου δεν αφήνει άλλα περιθώρια. Η Σουβλίτσα και ο Κλούβιος παραείναι ντεμοντέ για τα σημερινά παιδάκια, μελλοντικούς Σκρουτζ Μακντάκηδες που θα μετρούν τα ευρωλεπτά τους ένα ένα, για να υπολογίσουν την ποσοστιαία μεταβολή του κέρδους τους σε συνάρτηση με την αύξηση της τιμής των πρώτων υλών.
Και καλά θα κάνουν. Δικαίωμα του καθενός ο τρόπος ζωής του, επιλογή του ο τρόπος αξιολόγησης του εαυτού του. Μα όταν ο Σκρουτζ, από είδωλο και αφελής φαντασίωση των παιδικών μου χρόνων, πάει να μου επιβληθεί τώρα, στην εφηβεία μου, ως ο μονόδρομος για την προσωπική μου ευτυχία, τότε οι σωληνώσεις του εγκεφάλου μου κλειδωνίζονται επικίνδυνα και η παρεγκεφαλίδα μου τείνει να πέσει προς το ήπαρ.
Δεν ξέρω γιατί ήρθα σε αυτή τη ζωή, ούτε ξέρω πόσο θα ζήσω. Δεν ξέρω αν θα ζήσω πολύ ή λίγο, δεν ξέρω αν υπάρχει μετενσάρκωση για να διορθώσω τα λάθη που έκανα εδώ. Το μόνο που σίγουρα ξέρω, είναι ότι έχω αυτή τη ζωή και μπροστά μου υπάρχουν εκατοντάδες λευκές σελίδες που με περιμένουν να τις γράψω.
Ας κάνω, λοιπόν, την ανατροπή μου. Ας δώσω ένα σενάριο πρωτότυπο, νέο, ας μην αρκεστώ στην άκαρπη επανάλυψη του μοντέλου Σκρουτζ. Η πρόθεση υπάρχει. Αν επιτευχθεί ο σκοπός, θα δείξει η ιστορία.
Ένα απιθανικομμύριο, πεντακόσια εξήντα πέντε φανταστικομύρια, διακόσιες εικοσιδύο χιλιάδες λύρες Λιμνούπολης και ένα...
Ο Σκρουτζ στέκει όρθιος μέσα στο θυσαυροφηλάκιό του, μέσα στους κόπους και το μόχθο μιας ζωής. Μόλις έχει ολοκληώσει το μέτρημα της αμύθητης περιουσίας του για ακόμη μια φορά. Ναι, είναι το πιο πλούσιο παπί του κόσμου.
Χιλιάδες μικρά παιδιά σε όλο τον κόσμο μεγαλώνουν μαζί του. Μεγαλώνουν έχοντας ως ήρωά τους ένα παπί, που τοποθετεί πάνω απ’ όλα το χρήμα ως υπέρτατη αξία και τον υλικό πλούτο ως μέσο κοινωνικής αποδοχής και καταξίωσης. Ο άκρατος καπιταλισμός της εποχής μου δεν αφήνει άλλα περιθώρια. Η Σουβλίτσα και ο Κλούβιος παραείναι ντεμοντέ για τα σημερινά παιδάκια, μελλοντικούς Σκρουτζ Μακντάκηδες που θα μετρούν τα ευρωλεπτά τους ένα ένα, για να υπολογίσουν την ποσοστιαία μεταβολή του κέρδους τους σε συνάρτηση με την αύξηση της τιμής των πρώτων υλών.
Και καλά θα κάνουν. Δικαίωμα του καθενός ο τρόπος ζωής του, επιλογή του ο τρόπος αξιολόγησης του εαυτού του. Μα όταν ο Σκρουτζ, από είδωλο και αφελής φαντασίωση των παιδικών μου χρόνων, πάει να μου επιβληθεί τώρα, στην εφηβεία μου, ως ο μονόδρομος για την προσωπική μου ευτυχία, τότε οι σωληνώσεις του εγκεφάλου μου κλειδωνίζονται επικίνδυνα και η παρεγκεφαλίδα μου τείνει να πέσει προς το ήπαρ.
Δεν ξέρω γιατί ήρθα σε αυτή τη ζωή, ούτε ξέρω πόσο θα ζήσω. Δεν ξέρω αν θα ζήσω πολύ ή λίγο, δεν ξέρω αν υπάρχει μετενσάρκωση για να διορθώσω τα λάθη που έκανα εδώ. Το μόνο που σίγουρα ξέρω, είναι ότι έχω αυτή τη ζωή και μπροστά μου υπάρχουν εκατοντάδες λευκές σελίδες που με περιμένουν να τις γράψω.
Ας κάνω, λοιπόν, την ανατροπή μου. Ας δώσω ένα σενάριο πρωτότυπο, νέο, ας μην αρκεστώ στην άκαρπη επανάλυψη του μοντέλου Σκρουτζ. Η πρόθεση υπάρχει. Αν επιτευχθεί ο σκοπός, θα δείξει η ιστορία.
Ένα απιθανικομμύριο, πεντακόσια εξήντα πέντε φανταστικομύρια, διακόσιες εικοσιδύο χιλιάδες λύρες Λιμνούπολης και ένα...
