Το προσευχητάρι μου στέκει εκεί, περιμένοντας να το ανοίξω. Μα τί συμβαίνει; Ο κόσμος γύρω μοιάζει αλλιώτικος. Όλα μοιάζουν αλλιώτικα μετά το ατύχημα.
Το μόνο που θυμάμαι είναι ότι μπήκα σε ένα μεγάλο, μαύρο αυτοκίνητο όμοιο με λιμουζίνα, μόνο που δεν ήταν τέτοια. Ήταν μεγάλο, φαρδύ, άνετο. Με προσωπικό οδηγό. Μα έφερνε περισσότερο σε νεκροφόρα. Κι ύστερα, ύστερα θυμάμαι το κόκκινο γκάμπριο αμάξι που έπεσε καταπάνω μας τσιρίζοντας ένα τρομαχτικό μπίιιιιιιιιιιιιιιιιπ, κι εγώ άρχισα να στροβιλίζομαι, και να στροβιλίζομαι συνέχεια, όλο και πιο δυνατά…
Το βιβλίο με τις προσευχές μου βρίσκεται ακόμα στο γραφείο, κλειστό και σιωπηλό. Με επιθεωρεί με την αυστηρή, μεσαιωνική ματιά του που έχει μια δόση πουριτανισμού συνυφασμένου με την άκρατη γοητεία της κρυφής κι όμως τόσο φανερής αμαρτίας μου. Δεν έχω τη δύναμη να το αντιμετωπίσω. Όχι τώρα. Όχι ακόμα.
Γράφω κι οι λέξεις ηχούν σα μαχαίρια. Οι σταγόνες ιδρώτα στο πρόσωπό μου κοκκινίζουν όσο περνά ο καιρός. Μεταμορφώνομαι, μα ταξίδια του θανάτου πάλι πίσω με γυρνάνε.
Μια νεκροφόρα όμοια με εκείνη διασχίζει το δρόμο. Ένα αμάξι ξεπετάγεται στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας. Δεν είναι γκάμπριο. Είναι όμως κόκκινο. Τρομοκρατούμαι, θέλω να σώσω ότι προλάβω. Μα δεν προλαβαίνω πια, είναι αργά. Θέλω να σώσω τον εαυτό μου μέσα στο αμάξι. Μα τά ‘παμε, είναι πολύ αργά. Η τελευταία πνοή δεν είναι ποτέ αρκετή για να σε κρατήσει στη ζωή, η τελευταία στιγμή δεν είναι ποτέ η κατάλληλη για οποιουδήποτε είδους εξιλέωση.
Το προσευχητάρι μου κοιτά προς τας Ανατολάς. Προς Δυσμάς εγώ. Προσδοκά Ανάσταση νεκρών και ζωή του μέλλοντος εις τους αιώνας των αιώνων αμήν. Προσδοκώ τη δική μου Δύση που θα με λυτρώσει απ’ την αβάσταχτη ελαφρότητα κάθε είδους Ανατολής. Άκουσέ με. Δεν αντέχω άλλη ελαφρότητα. Δωσ’ μου βάρος, δοκίμασέ με, θα δεις ότι μπορώ να το σηκώσω. Μη με φορτώνεις άλλο με πούπουλα παγονιού, το μυαλό μου θρυμματίζεται όσο πάει αναζητώντας λίγο πιο δύσκολα, λίγο πιο ουσιώδη, λίγο πιο θεϊκά μοτίβα ζωής…
Θα λείψεις σε πολλούς
Ας δώσουμε ραντεβού από τώρα
Καλό ταξίδι
Δευτέρα 4 Φεβρουαρίου 2008
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
2 σχόλια:
kairo exeis na grapsis...
Γράφω.. Απλά δεν τα περνάω εδώ...
;)
Δημοσίευση σχολίου