happy a-day, b-day, c-day vre gaidarako day...

Η πόρτα άνοιξε και ένα ειδιλιακό περιβάλλον αποκαλίφθηκε. Κόκκινα σατέν στους τοίχους, πιατέλες κρεμασμένες στις κουρτίνες, κουκλες και κούκλοι ντυμένες - οι με κομψές, ανατολίτικες φορεσιές. Μια μυρωδιά παστρουμά πλανάται στην ατμόσφαιρα, αναμεμειγμένη με την αφασία ναργιλέδων διαφόρων γεύσεων, ενώ μια υποψία χασισιού στην ατμόσφαιρα μαστουρώνει γλυκά τις σκέψεις σου. Και, σαν κερασάκι στην τούρτα, ένα πολλά υποσχόμενο Πολίτικο μενού. Αφού δεν πήραμε τελικά την Πόλη, ας γευθούμε τις σπεσιαλιτέ της, ρε σουρουκλεμέ! Το ιδανικό απέκτησε σάρκα και οστά μπροστά μου: η βραδιά της ενηλικίωσής μου δε θα έμοιαζε με καμιά άλλη. Δυστυχώς, αποδείχθηκα προφητικός.

10:13: Εν αρχή ην ο γλυκύτατος κατά τα άλλα σερβιτόρος, ο οποίος αγνοούσε παντελώς το περιεχόμενο του καταλόγου. Όχι του τηλεφωνικού, γι΄αυτό έχουμε δόξα τον ύψιστο 11 8 κάμποσα. Μιλάω για τον κατάλογο του μαγαζιού που δούλευε. Η ερώτηση των γονέων "Έχετε κάτι να μας προτείνετε;" ήταν αρκετή ώστε να δημιουργήσει στο πρόσωπό του μια έκφραση τρόμου και απελπισίας, που κατέληξε στην αδιάφορη απάντηση "Δεν το θυμάμαι απ΄έξω", συνδιασμένη με ανεπαίσθητο, ναζιάρικο κούνημα του τσουλουφιού της φρεσκοβαμμένης, μενεγακικών προδιαγραφών, κουπ (θου Κύριε). 'Ας είναι', σκέφτηκα. Και παραγγείλαμε.

11:20: Τα ακριβοθώρητα φαγητά κάνουν εν τέλει την εμφάνισή τους μέσα σε θεαματικά άδεια πιάτα. Μια μισοκαμμένη πίτα, υποψία κιμά, δύσοσμα κρεατικά παρασκευάσματα αμφιβόλου ποιότητος και προέλευσης συνέθεταν το γενεθλιακό μενού. 'Ας είναι', ξανασκέφτηκα και ξεκίνησα το γεύμα μου ως ένδειξη καλής θελήσεως.

Ακολούθησε το σερβίρισμα του ωραιότατου γλυκού, ομολογουμένως ωραιότατου. Μια μικρή τούρτα γεμάτη σοκολάτα, σκέτη σοκόλαση.Μόνο που, σύμφωνα με τον αγαπητότατο κατά τ' άλλα σερβιτόρο, μια τούρτα μπορεί να φαγωθεί με τα δάχτυλα όχι μόνο από τον homo himpatzisiens αλλά και από τον homo sapiens. Δεν εξηγείται αλλιώς η διατυπωθείσα με τρομακτική ψυχραιμία και ενθουσιασμό τύπου 'κάνω-καλά-τη-δουλειά-μου' ερώτησή του "Θέλετε να σας φέρω και κουταλάκια;"! 'Ας μην είναι', συλλογίστηκα και απάντησα ένα κοφτό, ειρωνικότατο ΜΑΛΛΟΝ, το οποίο, ελευθερώνοντας το αιμοβόρο ζόμπι που όλοι κρύβουμε μέσα μας (κάποιοι απλώς το αμολούν συχνότερα απ' όσο χρειάζεται), έκοψε και τη φόρα και τον ενθουσιασμό του συμπαθέστατου κατά τ΄άλλα φίλου μου.

12:30: Στο δρόμο για την επιστροφή και μέσα το αμάξι μυρίζει (κυριολεκτικά) ωσάν νεκροταφείο σκυλόγατων γεμάτο κουφάρια σε πλήρη αποσύνθεση. Προσπαθώντας να καταλάβω από πού προέρχεται η πρωτοφανής για τα αμαξιακά δεδομένα και κυβικά μας μπόχα, και έχοντας προσάψει αμέτρητες φορές το φταίξιμο στον άμοιρο ευθυνών, όπως αποδείχτηκε, καταλύτη του αυτοκινήτου, συνειδητοποιώ (και αποδέχομαι με ψυχραιμία και χιούμορ) ότι η ανεκδιήγητη μυρωδιά πηγάζει από τα στόματά μας και δεν είναι τίποτε άλλο από τη γεύση του ιμάμ μπαιλντί.

Τα παραπάνω είναι αρκετά ώστε να μου έχουν δημιουργήσει σοβαρές αμφιβολίες και ανασφάλειες σχετικά με την πορεία που θα έχει η ερχόμενη 18η χρονιά για εμένα. Ας είναι. Ότι έρθει θα αντιμετωπιστεί ψύχραιμα, όπως ο πανέμορφος κατά τα υπόλοιπα σερβιτόρος μας.

Όσο για τό όνομα του μαγαζιού; Καλύτερα να μην το πω, όχι ευθαρσώς τουλάχιστον.

Tamam?

Ταμάμ!

18

16 Απριλίου 1990
16 Απριλίου 2008

18
Ηλικία - Ορόσημο
Ηλικία - Ορόσημο;
Η ζωή μου όλη 18 χρόνια. Οι λέξεις μου, οι σιωπές μου, οι λύπες και οι χαρές, οι έρωτες, τα χρόνια, τα μαθήματα, οι αγάπες, οι συζητήσεις, τα καλοκαιρινά μπάνια, τα βραδινά δάκρια, τα σιωπηλά ξεσπάσματα, τα συνωμοτικά βλέμματα, οι προδοσίες, τα λάθη, οι συνέπειες, οι απώλειες, τα κέρδη. Όλα αυτά αν τ’ αθροίσεις, θα σου δώσουν 18.
18 χρόνια από τότε που άνοιξα τα μάτια μου, που ανάσαινα την πρώτη μου ανάσα. Μόνο τόσα. Μα τόσο ‘πολλά’.

Στέκω μόνος στο δωμάτιο, που φωτίζεται από το ανοιχτό πατζούρι. Σήμερα είναι η τελευταία μέρα της ανήλικης ζωής μου. Τι θ΄αλλάξει από αύριο; Θα το διαπιστώσω. Σύντομα. Όλοι λείπουν εκδρομή στην Κρήτη, πενταήμερη (πενθήμερη, θα με διόρθωνε η Τζο αν ήταν εδώ τώρα).
Ο Χρήστος δε θα φανεί πριν το Μάιο, κι ας μου λείψει. Ο Κώστας δε θα φανεί ποτέ πια και το ξέρω. Η απόλυτη εμπιστοσύνη της Ελευθερίας προδόθηκε από την ερωτική αδυναμία μου δύο φορές, και με ύπουλο τρόπο. Θα με ξαναφωνάξει άραγε ποτέ «άντρα της;». Η Ελισσάβετ δεν ξέρω τι σκέφτεται και ίσως να μη μάθω. Δεν το ΄χω ανάγκη εξάλλου.

Όλη η τάξη στα Χανιά, λοιπόν. Παίζουν, τρώνε, διασκεδάζουν, φλερτάρουν. Μόνος στην Αθήνα, μου δίνεται η ευκαιρία να σκεφτώ. Το πριν, το τώρα, το μετά μου.
Η ζωή μου υπήρξε γεμάτη ανθρώπους ως σήμερα. Άλλοι με αγάπησαν, σε άλλους πέρασα αδιάφορος, άλλοι με χρησιμοποίησαν κι έφυγαν.
Θυμώνω μ΄ εμένα. Δεν μπόρεσα να δω πως ήθελες να με χρησιμοποιήσεις – όχι, παρά μόνο όταν πέτυχες το σκοπό σου, και έφυγες μ’ εκείνο το ικανοποιημένο, ξεχειλωμένο από αυταρέσκεια χαμόγελο, το ανίκανο να ζητήσει συγνώμη έστω και μία φορά- και να το εννοεί. Έπαιξα την παρτίδα σου κι έχασα, τη στιγμή που μόνος μου σου είπα όσα ήθελες απ΄ την αρχή να ακούσεις.. Ας είναι. Την επόμενη φορά θα είμαι πιο προσεχτικός.

18 χρόνια στο ίδιο σώμα με τον εαυτό μου. Κάθε μέρα που περνά ανακαλύπτω κάτι σ’ αυτόν. Άλλοτε κακό, μα άλλοτε και συμπαθητικό, ίσως και καλό.
Ο πρώτος άνθρωπος που θυμήθηκε να μου πει ‘χρόνια πολλά’ φέτος είναι ο εαυτός μου.

«Χρόνια πολλά!»

«Ευχαριστώ ρε. Να σαι καλά. Ό, τι επιθυμείς!»

«Κι εσύ, γιατί το αξίζεις στ΄ αλήθεια. Να θυμάσαι ότι η ζωή σου σου ανήκει, και ότι κανείς δεν έχει δικαίωμα να φιλοτεχνήσει το όραμα του εαυτού σου αντί για σένα.»

Στέκομαι και τον κοιτώ στον καθρέφτη. Έχει ωραία φάτσα. Μονολογώ.
«Κοίτα να δεις, που θ’ αρχίσω να σε συμπαθώ κιόλας…»

18 παρά μία ημέρα

Συγχωρώ όλους όσους με πλήγωσαν , είτε το ήθελαν είτε όχι.
Ευχαριστώ όλους όσους μου έδειξαν μια εναλλακτική λύση τη στιγμή που είχα τυφλωθεί από το πολύ φως.
Εκτιμώ όλους όσους με ανέχονται και με βοηθούν να γίνω λιγότερο κακός.
Συγχωρώ τον εαυτό μου για όσο πόνο μου έχει προκαλέσει με τις αψυχολόγητες κινήσεις του μέχρι σήμερα, για όσες μαλακίες έχει κάνει διώχνοντας ανθρώπους από κοντά μου. Ξέρω πως κατά βάθος με εκτιμά. Ίσως και κάτι περισσότερο.
Ευχαριστώ κι εσένα, που πάντα φεύγεις μα όλο έρχεσαι. Ξέρεις εσύ. Κι αν δεν καταλάβεις, αρκεί που ξέρω εγώ.

Αρχίζω ξανά, λευκός αυτή τη φορά.
Καλή μου συγγραφή…

xxx